Τον προηγούμενο μήνα, όμως, ο κεντρικός τραπεζίτης της χώρας είχε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο, από τη στιγμή που το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα κατακρημνιζόταν σε σχέση με το δολάριο. Σημειώνεται ότι τα περασμένα χρόνια πολλές κεντρικές τράπεζες μετέτρεψαν μέρος των συναλλαγματικών τους αποθεμάτων σε ευρώ, εξαιτίας της πτωτικής τροχιάς του δολαρίου.

Το επίσημο κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων  “Νέα Κίνα” μετέδωσε ότι οι πωλήσεις θα γίνουν σε τρία στάδια, το πρώτο από τα οποία έχει ήδη ξεκινήσει, καθώς και ότι και άλλα κράτη του Κόλπου έχουν αρχίσει να μειώνουν τα αποθέματά τους σε ευρώ.

“Σήμερα, ένας άντρας παραμένει στο Ιράν” δήλωσε η Μπινός, ντυμένη με μαύρο παντελόνι και πουκάμισο, κρατούσε ένα μικρό πανό με το επώνυμό του Παναχί με “κεφαλαία”.

“Τον σκέπτομαι, ειδικά απόψε… Του χρόνου θα ήθελα να τον έχουμε παρόντα ανάμεσά μας…Διανοούμενος και καλλιτέχνης στο Ιράν, σήμερα, αυτό είναι μία αληθινή μάχη. Το Ιράν έχει ανάγκη να το βοηθήσουμε”.

Η αίθουσα της τελετής λήξης σείστηκε από χειροκροτήματα, ενώ η ίδια η Μπινός θεάθηκε να δακρύζει…

Ο Παναχί, που ταινία του έχει κερδίσει την “Ασημένια άρκτο” στο Βερολίνο, παραμένει φυλακισμένος στο Ιράν επειδή κατήγγειλε νοθεία στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, που επισήμως ανέδειξαν ως νικητή τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ κι οδήγησαν στην επανεκλογή του στο προεδρικό αξίωμα.

Ναι στην αναγνώριση της δύναμης του λαού του Ιράν για μια δημοκρατική αλλαγή

Πριν από 31 χρόνια ο λαός του Ιράν με την επανάστασή του το Φεβρουάριο του 1979, επιθυμούσε μια αλλαγή προς την ελευθερία και τη δημοκρατία. Με τον ερχομό όμως του Χομεϊνί και τη δημιουργία της δικής του «ισλαμικής δημοκρατίας», ο λαός  προδόθηκε.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 31 χρόνων, ο λαός του Ιράν δε σταμάτησε να ζητάει αυτό που επιθυμούσε, πολέμησε το τυραννικό καθεστώς και πλήρωσε ακριβά με το αίμα του.

Το καθεστώς των μουλάδων με την εχθρική του συμπεριφορά ενάντια σε όλον τον κόσμο, συνειδητά φέρνει έναν ακόμη πόλεμο στη χώρα, προκειμένου να κρύψει τον αληθινό πόλεμο ενάντια στον ίδιο του το λαό.

Θέλουμε να ενημερώσουμε τους πολίτες και τις δημοκρατικές -κοινωνικές  δυνάμεις της χώρας μας ότι δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι και παθητικοί μπροστά σε μία ανθρώπινη καταστροφή.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιες είναι οι ζημιές που προέρχονται από έναν πόλεμο, καθώς επίσης και τα παιχνίδια οικονομικών συμφερόντων, που παίζονται όταν αρχίζει ένας πόλεμος, ακόμη και με το τίμημα χιλιάδων ανθρώπινων ζωών.

Μαζί, μέσω μιας κοινής φωνής, μπορούμε να εκφράσουμε την υποστήριξή μας σε έναν λαό που με δημοκρατικό τρόπο παλεύει για τα δικαιώματά του.

Ο λαός του Ιράν ζητάει:

• Όχι στον πόλεμο ενάντια στο καθεστώς.
• Ναι στη διεθνή απομόνωση του καθεστώτος.
• Ναι στην αναγνώριση της δύναμης του λαού του Ιράν για μια δημοκρατική αλλαγή

Όποιος επιθυμεί να γίνει μέλος της   Επιτροπής Ελλήνων πολιτών για την αλληλεγγύη με το λαό του Ιράν, μπορεί να στείλει ένα e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση: comm.iran@gmail.com, γράφοντας το ονοματεπώνυμό του και το επάγγελμά του.

Οι νέες κυρώσεις είναι ο “μόνος δρόμος” για να συνετιστεί και να συμμορφωθεί το Ιράν διαμηνύουν οι Αμερικανοί μετά την αιφνίδια ανακοίνωση της Τεχεράνης ότι θα προχωρήσει στην παραγωγή ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού, ότι θα κατασκευάσει άλλα δέκα εργοστάσια εμπλουτισμού και ότι θα παράγει τα δικά της αντιπυραυλικά συστήματα τύπου S-300 τα οποία αρνείται να της παραδόσει η Μόσχα…

Στο πλευρό των Αμερικανών, που τάσσονται υπέρ μία άμεσης και σκληρής απάντησης προς το Ιράν, έχει συνταχθεί και το Παρίσι. Οι δύο πλευρές προανήγγειλαν συνεργασία μεταξύ τους στους κόλπους του Συμβουλίου Ασφαλείας για την επιβολή νέων, αυστηρότερων κυρώσεων εναντίον της Τεχεράνης. Η αντίδραση της Γαλλίας στο νέο παιχνίδι νεύρων της Τεχεράνης ήταν έντονη και ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ μίλησε χαρακτηριστικά για “εκβιασμό”.

Το Ιράν γνωστοποίησε επίσημα χτες στη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) την απόφασή του να αρχίσει την παραγωγή εμπλουτισμένου ουρανίου σε ποσοστό 20%.

Στη σχετική ενημερωτική επιστολή, καλούνται μάλιστα οι επιθεωρητές της ΙΑΕΑ να είναι παρόντες σήμερα στην έναρξη των εργασιών στο εργοστάσιο εμπλουτισμού της Νατάνζ, “καθώς όλες οι πυρηνικές εγκαταστάσεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας βρίσκονται υπό τον έλεγχο της ΙΑΕΑ”.

Ο Ιρανός αντιπρόσωπος στην ΙΑΕΑ, Αλί Ασγάρ Σολτανιέχ, υπογράμμισε ότι “περισσότεροι από οκτώ μήνες πέρασαν από τότε που το Ιράν δήλωσε στον γενικό γραμματέα της Υπηρεσίας ότι έχει ανάγκη από καυσίμα” για τον ερευνητικό αντιδραστήρα της Τεχεράνης και “τέσσερις μήνες από τις διαπραγματεύσεις στη Βιέννη” για την πιθανή παροχή καυσίμου από τις μεγάλες δυνάμεις.

“Η Ισλαμική Δημοκρατία άνοιξε την πόρτα στα βιομηχανικά κράτη και αυτή η πόρτα παραμένει ανοιχτή”, συνέχισε ο Σολτανιέχ, καλώντας τη Δύση να “αδράξει την ευκαιρία και να περάσει από την αντιπαράθεση στη συνεργασία”. Η έναρξη των εργασιών για την παραγωγή εμπλουτισμένου κατά 20% ουρανίου ανακοινώθηκε την Κυριακή από τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας του Ιράν Αλί Ακμπάρ Σαλεχί. Ο ίδιος σε χτεσινές δηλώσεις του άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για ένα νέο διακανονισμό με τη Δύση, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι η απόφαση του Ιράν να προσχωρήσει σε εμπλουτισμό ουρανίου κατά 20% δεν σημαίνει πως η χώρα έκλεισε την πόρτα στην πρόταση για ανταλλαγή καυσίμων με τις μεγάλες δυνάμεις.

Πιο διαλλακτική, η Ρωσία κάλεσε το Ιράν να δεχθεί την πρόταση να στείλει το ουράνιό του στο εξωτερικό για περαιτέρω εμπλουτισμό και να μην προχωρήσει μόνο του στη διαδικασία αυτή.

Με περισσότερες εκτελέσεις “εχθρών του ισλαμικού καθεστώτος” απείλησε χτες ο ανώτατος δικαστής του Ιράν, Σαντέκ Λαριτζανί, καθώς Αχμαντινετζάντ και αντιπολίτευση ακονίζουν τα μαχαίρια τους για νέα αναμέτρηση στους δρόμους στις 11 Φεβρουαρίου.

Ο ανώτατος δικαστής του Ιράν, Σαντέκ Λαριτζανί, απειλεί με περισσότερες
εκτελέσεις «εχθρών του ισλαμικού καθεστώτος»

Επιπλέον, λόγω του κατεπείγοντος του ζητήματος, απηύθυναν επιστολή στον Υπουργό Εσωτερικών, ζητώντας την παρέμβασή του για την εξέταση του θέματος. Ο βουλευτής Ν. Τσούκαλης επικοινώνησε τηλεφωνικά και με την ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για το θέμα.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της επιστολής των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ προς τον Υπουργό Εσωτερικών κ. Ραγκούση:

«Στις 13 Ιανουαρίου, απορρίφθηκε η αίτηση χορήγησης ασύλου σε έξι Ιρανούς πολίτες (Mehrad Aslifard, Salilian Malsin, Asjari Yakoob, Mansoorsamaie Sadeyh, Haje Gasem Shahreare Roozbeh, Payam Rahoo), οι οποίοι εισήλθαν στο Κέντρο Προσωρινής Διαμονής Μεταναστών Σάμου στις 17/11/2009 και κατέθεσαν αίτηση ασύλου προς τις ελληνικές αρχές, διότι διώκονται στη χώρα καταγωγής τους για τα πολιτικά τους πιστεύω. Σύμφωνα δε με το ιστορικό τους, προκύπτει ότι χρήζουν προστασίας και τυχόν επαναπροώθησή  τους στο Ιράν θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή τους και τις οικογένειές τους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν τους χορηγήθηκε καμία προθεσμία για να ασκήσουν το δικαίωμα ακυρώσεως της απόφασης και να προετοιμαστούν για την υποστήριξη του αιτήματός τους, ενώ βρίσκονται ήδη κρατούμενοι στη φυλακή του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών και προχωρούν οι διαδικασίες απέλασής τους από τη χώρα. Η απορριπτική δε απόφαση επιδόθηκε από την Αστυνομία Σάμου ενώ ήδη ελάμβανε χώρα η διαδικασία μεταγωγής τους στην Αθήνα για επαναπροώθησή τους στο Ιράν.

Το εν λόγω γεγονός αποδεικνύει ότι οι θεσμικές αλλαγές που υιοθετήθηκαν με το Προεδρικό Διάταγμα 81/2009 δεν εξασφαλίζουν επαρκώς μια δίκαιη και αποτελεσματική διαδικασία αναγνώρισης του καθεστώτος του πρόσφυγα στην Ελλάδα σύμφωνα με τη διεθνή και ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Δεδομένου του κατεπείγοντος του ζητήματος ώστε να αποφευχθεί η άμεση απέλασή τους από τη χώρα σύμφωνα με τη θεμελιώδη αρχή του διεθνούς δικαίου για μη επαναπροώθηση, και να τους δοθεί η δυνατότητα υποβολής εκ νέου της αίτησης χορήγησης ασύλου με εκ βαθέων και ουσιαστική εξέταση του αιτήματός τους, αναμένουμε τις ενέργειές σας.»

Μιας και στο Ιράν απαγορεύεται στο λαό να βγει στο δρόμο και να διεκδικήσει τα αιτήματά του, και το κράτος δεν επιτρέπει ποτέ τις διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης, τους τελευταίους εφτά μήνες ο κόσμος εκμεταλλεύτηκε κάθε ευκαιρία επετείων και όλων εκείνων των ημερών που παραδοσιακά επιτρέπονται οι λαϊκές συνάξεις στο δρόμο, για να πραγματοποιήσει τις κινητοποιήσεις του. Παρά την σκληρή κατασταλτική δράση της αστυνομίας εναντίον των διαδηλωτών, αυτοί εμφανίζονται πιο πολλοί και πιο θαρραλέοι. Μία από αυτές τις ημέρες ήταν η 27^η Δεκεμβρίου, η πιο ιερή μέρα για τους Σιίτες (Ασούρα).

Αυτή η μέρα δεν έδειξε μόνο την απήχηση και τη πολυχρωμία των ανθρώπων που αγωνίζονται, αλλά και φανέρωσε την απόφαση τους να διεξαγάγουν την απαιτούμενη πάλη για την πραγματοποίηση των αιτημάτων και των στόχων τους. Όπως πάντα, αντιμετώπισαν τη σκληρή κατασταλτική δράση της αστυνομίας και των παραστρατιωτικών συμμοριών που κατέληξε σε πολλούς νεκρούς (η αστυνομία ανακοίνωσε οχτώ) και περισσότερους από χίλιους συλληφθέντες. Αλλά αυτή τη φορά, οι διαδηλωτές αντιστάθηκαν στην αυθαιρεσία, και όχι μόνο υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους, αλλά κι έσπρωξαν πίσω την αστυνομία, και σε ορισμένες περιοχές μάλιστα έσπασαν τα αστυνομικά κορδόνια για να ενωθούν με άλλους διαδηλωτές. Την ίδια στιγμή, όταν πια ήλεγχαν πια την αστυνομική βία και είχαν πάρει το πάνω χέρι, σταμάτησαν να χτυπούν και βοήθησαν τους απομονωμένους αστυνομικούς. Αυτό ήταν το καθαρό σημάδι τη δυνατότητας τους να αντιμετωπίζουν στην πράξη τη βία και την καταστολή, σημάδι νόμιμης αυτοάμυνας και ταυτόχρονης διεξαγωγής του μη βίαιου αγώνα. Για πρώτη φορά μάλιστα, κάποιοι αστυνομικοί παραδόθηκαν. Το σοκ της 27^ης Δεκεμβρίου ήταν τόσο μεγάλο ώστε ανάγκασε το κράτος να κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις του σε διαδηλώσεις στην Τεχεράνη και τη Γκομ στις 30/12, κυρίως για να αναζωογονήσει το καταπτοημένο ηθικό των υποστηρικτών του. Αν και υποχρέωσαν όλους τους υπαλλήλους του δημοσίου και των κρατικών επιχειρήσεων να συμμετάσχουν, και παρά την κινητοποίηση υποστηρικτών τους από διάφορες περιοχές για να συγκέντρωση της μεγαλούπολης Τεχεράνης, που αριθμεί εννιά εκατομμύρια κατοίκους, τελικά μαζεύτηκαν μόνο κάποιες δεκάδες χιλιάδες. Συγκρινόμενη με τη δυνατότητα κινητοποίησης που είχαν την περασμένη χρονιά, καθώς και με το μέγεθος των διαδηλώσεων της αντιπολίτευσης, η συγκέντρωση ήταν μια πραγματική αποτυχία.

Η τρέχουσα επαναστατική διαδικασία στο Ιράν είναι ισχυρή γιατί είναι συμπεριληπτική, πλουραλιστική, αποκεντρωμένη, αυθόρμητη, δικτυακή, και κατακερματισμένη. Αν και τα επίσημα Μέσα περιγράφουν την εξέγερση σαν ένα ομογενές «πράσινο» κίνημα κάτω από την ηγεσία του Μουσαβί και Καρουμπί (των δύο υποψηφίων της προεδρικής εκλογής του Ιουνίου), το οποίο αποτελείται κυρίως από ανθρώπους της μεσαίας τάξης, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Τα συνθήματα των διαδηλωτών σήμερα είναι «κάτω το velayate faghih (το ισλαμικό πολιτικό σύστημα και Σύνταγμα)», κάτι που δεν είναι αποδεκτό από τους δύο άνδρες που με ειλικρίνεια το καταδίκασαν. Η μυθολογία περί μεσαίας τάξης, παρά την κρίση του όρου ως τέτοιου, προέρχεται απλά από το γεγονός ότι ένας μεγάλος αριθμός διαδηλωτών στο Ιράν είναι μορφωμένοι. Αλλά είναι επίσης γεγονός ότι η πλειοψηφία αυτών των απόφοιτων πανεπιστημίων είναι άνεργοι ή δουλεύουν ως χειρώνακτες. Πάνω από τρία εκατομμύρια φοιτητές περιλαμβάνονται επίσης στους μελλοντικούς ανέργους. Οι περισσότεροι από αυτούς που διαμαρτύρονται υποφέρουν από την ισλαμική εκδοχή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης κα το διεφθαρμένο κράτος της. Γιατί οι φτωχοί να υποστηρίξουν το δημαγωγό Αχμαντινετζάν όταν είδαν πώς τον Οκτώβριο προσπάθησε να περάσει ένα οικονομικό νομοσχέδιο με τίτλο «στοχευμένος έλεγχος επιδοτήσεων» για να κόψει τις επιδοτήσεις στην ενέργεια (πετρέλαιο, αέριο, ηλεκτρικό), την ύδρευση, το ψωμί, καθώς και σε άλλα τρία βασικά καταναλωτικά αγαθά με στόχο να ανέβει σε σύντομο διάστημα η τιμή τους στις πραγματικές τιμές της αγοράς; Αυτό το νομοσχέδιο, που είναι παρόμοιο με τη θεραπεία-σοκ των ¨προγραμμάτων αναδιάρθρωσης» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, επιχειρεί να επεκτείνει παντού την ελεύθερη αγορά και να ολοκληρώσει το πρόγραμμα του 2004 για ιδιωτικοποίηση των περισσότερων κρατικών επιχειρήσεων. Κάτι που σημαίνει εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου σχεδίου και υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών για τους φτωχούς. Δεν είναι αυτός επαρκής για να μην τον υποστηρίζουν, ακόμα και αυτοί που τον ψήφισαν;

Η οργανωτική μορφή του αγώνα είναι δικτυακή. Το εξαιρετικά αποκεντρωμένο και κατακερματισμένο κίνημα χρησιμοποιεί πάρα πολύ για τη διάρθρωση του τις πιο σύγχρονες τεχνολογίες επικοινωνίας. Αυτή η οργανωτική μορφή δεν λειτουργεί μόνο ως μέτρο ασφαλείας απέναντι στην σκληρή καταστολή αλλά, κάτι που είναι πιο σημαντικό, δίνει την ευκαιρία σε κάθε συμμετέχοντα να παρεμβαίνει και να γίνεται ενεργός κοινωνός, ανεβάζοντας έτσι τη δυνατότητα αυτό-κυβέρνησης. Αυτή η μορφή είναι επίσης ένα αποτελεσματικό μέτρο για να εμποδίσει την κυριάρχηση του κινήματος από έναν «ηγέτη». Εάν τα εν λόγω δίκτυα διαμαρτυρομένων επεκταθούν και αλληλοεπιδράσουν, μπορεί να αναπτύξουν το έμβρυο μιας «αυτό-κυβέρνησης», καθώς και να έρθουν σε ρήξη και να διαλύσουν το ταμπού του κράτους και του μηχανισμού του. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα επαναλάβουν την τρομακτική εμπειρία της επανάστασης του 1979 στο Ιράν, η οποία είναι η εξής: αφού ανέτρεψε το καθεστώς, ο λαός ηθελημένα παραιτήθηκε της εξουσίας και την εκχώρησε σε μια χαρισματική προσωπικότητα ως εκπρόσωπο της νέας κυριαρχίας. (Ας υπενθυμίσουμε ότι οι τρεις τελευταίες ημέρες της επανάστασης του 1979, όταν ο λαός συγκρούστηκε και διέλυσε το στρατό του προηγούμενοι καθεστώτος, ήταν έξω από τον έλεγχο της ηγεσίας του Χομεϊνί και η τελευταία πράξη της ανατροπής του καθεστώτος ήταν μέσα από μια αυθόρμητη, αποκεντρωμένη λαϊκή δράση. Επιπλέον, ο Χομεϊνί δεν είχε σχέδιο να πολεμήσει και να διαλύσει το μηχανισμό του καθεστώτος και επεξεργαζόταν μια συμφωνία με τον αμερικανό στρατηγό Χέιζερ για αλλαγή καθεστώτος με διατήρηση του βασιλικού στρατού.)

Τι γίνεται με την άλλη πλευρά; Οι κυρίαρχοι υποφέρουν ακόμα περισσότερο από ποτέ από εσωτερικές συγκρούσεις και ανταγωνισμό για την εξουσία. Ναι, είναι και αυτοί κατακερματισμένοι. Αλλά ο δικός τους κατακερματισμός, σε αντίθεση με αυτόν του επαναστατικού κινήματος, είναι αιτία παράλυσης. Γιατί η κρατική εξουσία είναι υπερκείμενη εξουσία και πρέπει να συσσωρεύεται, να σταθεροποιείται και να κεντρικοποείται, για να μπορεί να διοικεί, να ελέγχει και να κυριαρχεί. Τα εκλογικό πραξικόπημα του Ιουνίου του 2009 δεν στάθηκε ικανό να ολοκληρώσει το σχέδιο του. Τώρα πρέπει να κάνουν πέρα, μαζί με τους μεταρρυθμιστές, εκείνες τις ισχυρές προσωπικότητες του κατεστημένου των κληρικών και του κρατικού μηχανισμού όπως ο Ραφσατζανί και οι υποστηρικτές του, καθώς και τους αντίπαλους του Αχμαντινετζάν στην ίδια τη φράξια του. Οι μεταρρυθμιστές όντας εκτός παιχνιδιού, βρήκαν καταφύγιο στους διαδηλωτές, αλλά την ίδια στιγμή είναι προσδεμένοι σε ένα βασικό παίχτη σαν τον Ραφσατζανί, ο οποίος με τη σειρά του συνδέεται με τους εσωτερικούς αντιπάλους του Αχμαντινετζάν, όπως ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Αλί Λαρατζανί, καθώς και τις παραδοσιακές συντηρητικές δυνάμεις μέσα στο Ισλαμικό κράτος. Έτσι, η σύγκρουση με τον Ραφσατζί δεν τους παραλύει λιγότερο από αυτή μεταξύ των δύο φραξιών των υπερασπιστών των θεμελιωδών ισλαμικών αρχών (principlists-“ osulgarayan”, τόσο ο Αχμαντινετζάν όσο και οι ανταγωνιστές του συνδέονται με τον ηγέτη Χαμενεϊ).

Εν κατακλείδι: τα σημάδια αλλαγής στην ισορροπία μεταξύ του επαναστατημένου λαού και του καπιταλιστικού ισλαμικού κράτους γίνονται ολοένα και πιο φανερά. Κάποιος θα μπορούσε να πεί ότι πρόκειται για την αρχή της τήξης του Ισλαμικού κράτους, σαν το χιόνι κάτω από τη λιακάδα.

31.Δεκεμβρίου 2009

*Ο Πιράν Αζάντ εντάχθηκε στο Ιρανικό φοιτητικό και αριστερό κίνημα από τα τέλη της δεκαετίας του ’60. Στη δεκαετία του’70 συμμετείχε σε διάφορες ακροαριστερές αντιπολιτευτικές κινήσεις. Πήρε ενεργό μέρος στην επανάσταση του ’79. Μετά την επανάσταση έγινε μέλος του Συμβουλίου του πανεπιστημίου της Τεχεράνης. Ακτιβιστής της οργάνωσης Rahe karegar (Εργατικός Δρόμος) από το 1980, αναγκάστηκε να περάσει στην παρανομία για κάποια χρόνια. Από το 1986 ζει ως πολιτικός πρόσφυγας στη Γερμανία.

Ο Εργατικός Δρόμος είναι μια κομμουνιστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1980, κατά κύριο λόγο από πρώην αντάρτες που προσπάθησαν να συμμετέχουν στο εργατικό κίνημα ως οργανικό κομμάτι του. Στάθηκαν κριτικοί στην απομακρυσμένη από το λαό αβανγκαρντίστικη δράση. Από την πρώτη στιγμή, ο Εργατικός Δρόμος εναντιώθηκε στο ισλαμικό καθεστώς, θεωρώντας το “αντιδραστικό καπιταλιστικό καθεστώς που πήρε τη μορφή της κυβερνώσας κάστας”. Εξαιτίας της στάσης τους αυτής, τα μέλη του έχουν επανειλημμένα διωχθεί από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.

Μετάφραση: Γιάννης Αλμπάνης

• irannews1 εδώ

• Piroozi2009 εδώ